Doustnie Miltefosine dla indyjskiej leiszmaniozy wisceralnej czesc 4

Skuteczność miltefozyny w porównaniu z amfoterycyną. Skuteczność leczenia przedstawiono w Tabeli 2. Pod koniec przebiegu leczenia śledziony śledziony otrzymano od 293 z 299 pacjentów w grupie miltefosynowej i 98 z 99 pacjentów w grupie amfoterycyny. Wszystkie były pasożytniczo negatywne. Tak więc, dla obu grup leczenia, wskaźnik początkowego wyleczenia wynosił 100% wśród pacjentów, u których wykonano analizę pasożytniczą. W obu grupach pod koniec terapii średnia wielkość śledziony poniżej marginesu brzegowego zmniejszyła się dramatycznie do 1,0 cm. Podczas sześciomiesięcznej wizyty kontrolnej oceniano 291 pacjentów w grupie miltefosynowej i 96 pacjentów w grupie amfoterycyny. Łącznie 97 pacjentów w grupie miltefozyny i 16 w grupie amfoterycyny miało objawy, które potencjalnie wskazywały na leiszmaniozę. W 86 z tych 113 pacjentów zidentyfikowano przyczyny inne niż leiszmanioza. 27 pacjentów, u których nawrót leiszmaniozy nie mógł być wykluczony klinicznie, wszyscy należeli do grupy miltefosynowej. U większości tych pacjentów nieprawidłowość obserwowana w tym czasie była niedokrwistością. Aspirację aspiracyjną śledziony wykonano u tych 27 pacjentów, a aspiracje od 9 pacjentów dały wynik pozytywny na leiszmaniozę. Tak więc było 9 pacjentów w grupie miltefozyny (3 procent) i brak pacjentów w grupie amfoterycyny z nawrotem trzewiowej leiszmaniozy po leczeniu. Śledziony nie dały się wyczuć u 262 z 291 pacjentów w grupie miltefozyny ocenianej po sześciu miesiącach (90 procent) lub u 88 z 96 pacjentów z grupy amfoterycyny ocenianej w tym czasie (92 procent). W grupie miltefosyn było ośmiu pacjentów i trzech pacjentów w grupie amfoterycyny, których nie można było ocenić podczas sześciomiesięcznej obserwacji. Wskaźnik wyleczenia dla miltefozyny wynosił zatem 282 z 299 lub 94 procent, w porównaniu z 96 z 99 lub 97 procent dla amfoterycyny. Wśród pacjentów, którzy byli oceniani po sześciu miesiącach, odsetek wyleczeń wyniósł 282 z 291 (97 procent) dla miltefozyny i 96 z 96 (100 procent) dla amfoterycyny B.
Pacjenci z nawrotami
Dziewięciu pacjentów, u których wystąpił nawrót, nie różniło się od wyleczonych pacjentów pod względem następujących cech wyjściowych. W przypadku pacjentów z nawrotem średnie wartości były następujące: wiek, 36 lat; rozszerzenie śledziony poniżej marginesu brzegowego, 6,7 cm; gęstość pasożyta, 2,1; odsetek, który otrzymał poprzednie leczenie, 67 procent; i dawka dzienna 2,3 mg na kilogram.
Wskaźnik wyleczenia u pacjentów z przedwczesnym przerwaniem leczenia farmakologicznego
Z dziewięciu pacjentów z grupy miltefozyny, u których leczenie przedwcześnie przerwano, wycofano się z badania, a ośmiu zaprzestało stosowania leku z powodu braku tolerancji lub choroby współistniejącej. Spośród tych ośmiu pacjentów, czworo nie wróciło na sześciomiesięczną obserwację. Spośród pozostałych czterech pacjentów, trzech miało ostateczne wyleczenie: jeden, który przerwał leczenie po 14 dniach z powodu wysokiego stężenia bilirubiny, jeden, który przerwał leczenie po 6 dniach z powodu zespołu Stevensa-Johnsona, i ten, który przerwał leczenie po 21 dniu z powodu krwawiące hemoroidy. Czwarty pacjent, który zaprzestał leczenia po 11 dniach z powodu zapalenia stawów i wysypki, miał nawrót.
Wskaźnik wyleczenia u pacjentów z wcześniejszym leczeniem leiszmaniozy
W grupie miltefosynów częstość wyleczeń wśród pacjentów, którzy byli wcześniej leczeni, była identyczna jak liczba wyleczeń wśród pacjentów, którzy jej nie mieli (94%).
Toksyczne efekty
Tabela 3
[więcej w: dermatolog warszawa nfz, polmed ginekolog, kabina infrared ]
[więcej w: żołnierska szczecin terapia uzależnień, badanie kwasu moczowego we krwi cena, gabinet stomatologiczny warszawa ]