piła chirurg naczyniowy cd

Do oceny ryzyka niekorzystnego wyniku w zakresie częściowych ciśnień tlenu mierzonych podczas prezentacji wykorzystano wyważenie metodą najmniejszych kwadratów.36 Wyniki
Przedmioty
Między 17 czerwca 1987 r. A 16 czerwca 1989 r. Do randomizowanego badania włączono 333 pacjentów. Pięciu pacjentów nie spełniało kryteriów włączenia do badania, ponieważ mieli już niewydolność oddechową. Siedemdziesiąt siedem zostało sklasyfikowanych jako negatywne dla pneumocystycznego zapalenia płuc, a 26 zostało sklasyfikowanych jako przypuszczalnie chore. Spośród tych 26, 13 (50 procent) miało niewydolność oddechową przed wykonaniem bronchoskopii, a 11 z tych 13 (85 procent) zmarło później. Pozostałe 225 pacjentów miało potwierdzone zapalenie płuc wywołane przez pneumocystis.
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka linii podstawowej 251 pacjentów z podejrzeniem lub potwierdzonym zapaleniem płuc wywołanym przez Pneumocystis, zgodnie z przypisaniem do grupy leczenia. Najbardziej klinicznie istotna grupa zarejestrowanych wykluczała tylko 82 pacjentów, którzy albo nie spełniali kryteriów wstępnych, albo wykazano, że są oni ujemni na pneumocystyczne zapalenie płuc. Dlatego niniejszy raport koncentruje się na 251 pacjentach z potwierdzoną lub domniemaną chorobą (odpowiednio 225 i 26 pacjentów). Spośród tych pacjentów, 123 (49%) zostało przydzielonych do standardowej terapii plus uzupełniające kortykosteroidy, a 128 (51%) do samego standardowego leczenia. Charakterystyka linii podstawowej dwóch grup leczenia była podobna (Tabela 1). W grupie kortykosteroidów jeden (1 procent) i trzech (2 procent) pacjentów zostało utraconych w celu obserwacji po odpowiednio 21 i 84 dniach badania; w grupie leczonej standardowo, pięciu (4 procent) i siedmiu (6 procent) pacjentów zostało utraconych po odpowiednich odstępach czasu.
Wystąpienie niekorzystnych wyników
Czterdzieści jeden z 251 pacjentów (16 procent) zmarło podczas ostrego epizodu pneumoksentu. Jedna śmierć była spowodowana sepsą ze Staphylococcus aureus; pozostałe 40 zgonów było związanych z pneumocystycznym zapaleniem płuc. Siedmiu dodatkowych pacjentów otrzymało wentylację mechaniczną, a przy siedmiu kolejnych wartościach hipoksemii mniejszych niż 75 zarejestrowano przy zaplanowanej ocenie, ale pacjenci nie byli intubowani. Tak więc niewydolność oddechowa wystąpiła u 55 z 251 pacjentów (22 procent). Trzydzieści siedem z tych zdarzeń (67 procent) miało miejsce podczas pierwszych czterech dni, w których badano pacjenta.
Rysunek 1. Rysunek 1. Skumulowane ryzyko niekorzystnego wyniku w okresie 31 dni. Ryzyko niewydolności oddechowej (lewy panel) wynosiło 0,14 w grupie kortykosteroidów (.) i 0,30 w grupie leczonej standardowo (×) (P = 0,004). Ryzyko zgonu (prawy panel) wynosiło odpowiednio 0,11 i 0,23 (p = 0,009).
Skumulowane ryzyko niewydolności oddechowej w dniu 21 (ostatnia zaplanowana ocena ostrego epizodu) wyniosło odpowiednio 0,13 i 0,28 w grupie leczonej kortykosteroidem i standardowej (P = 0,004). Skumulowane ryzyko zgonu wyniosło odpowiednio 0,09 i 0,18 (p = 0,024) (ryc. 1). Odpowiadające im skumulowane ryzyko w czasie ostatniej śmierci związanej z pneumocystozą w dniu 31 wynosiło 0,14 w grupie kortykosteroidów i 0,30 w grupie leczonej standardowo niewydolnością oddechową (P = 0,004) oraz 0,11 i 0,23, odpowiednio, na śmierć (P = 0,009) (ryc
[patrz też: kabina infrared, dyżury aptek brzeg, msw szpital ]