Specjalizacja lekarzy opieki ambulatoryjnej i śmiertelność wśród pacjentów w podeszłym wieku po zawale mięśnia sercowego ad 5

Stosowanie leków sercowo-naczyniowych oraz sprawozdania z porad dietetycznych lub ćwiczeń po 18 miesiącach od wypisu nie różniły się w zależności od specjalizacji lekarza. Śmiertelność
Ryc. 1. Krzywe przeżywalności Kaplana-Meiera na dwa lata po zawale mięśnia sercowego, według typów lekarzy zapewniających opiekę ambulatoryjną podczas pierwszych trzech miesięcy. Panel A pokazuje dopasowaną kohortę 10,199 pacjentów, którzy widzieli kardiologa i 10,199 pacjentów, którzy widzieli internistę lub lekarza rodzinnego, ale nie kardiologa. Panel B pokazuje dopasowaną kohortę 10 415 pacjentów, którzy widzieli zarówno kardiologa i internistę lub lekarza rodzinnego, jak i 10 415 pacjentów, którzy widzieli tylko kardiologa. Wartości P pochodzą z testów log-rank. Zanotuj rozwiniętą skalę na rzędnych w obu panelach.
Ryc. 2. Ryc. 2. Śmiertelność w okresie dwóch lat po zawale mięśnia sercowego w kohorcie z dopasowaniem 10,199 pacjentów, którzy widzieli kardiologa i 10,199 pacjentów, którzy widzieli tylko internistę lub lekarza rodzinnego w ciągu pierwszych trzech miesięcy, uwarunkowani kwintylem o szacowanej skłonności do Zobacz kardiologa. Wszystkie wartości P opierają się na teście McNemara.
Dwuletnia śmiertelność w niezrównanej grupie wynosiła 11,8 procent dla tych, którzy widzieli kardiologa w ciągu pierwszych trzech miesięcy po wypisaniu i 19,1 procent dla tych, którzy widzieli tylko internistę lub lekarza rodzinnego (P <0,001). Ta bezwzględna różnica w śmiertelności wynosząca 7,3 procent została zmniejszona o połowę, do 3,7 procent (14,6 procent vs 18,3 procent), po dopasowaniu, ale pozostała statystycznie istotna (P <0,001). Krzywe przeżycia Kaplana-Meiera dla tej dopasowanej kohorty są przedstawione na Figurze 1A. Kiedy dopasowana kohorta została podzielona na kwintyle zgodnie ze skłonnością do odwiedzenia kardiologa, bezwzględne zmniejszenie śmiertelności związane z opieką kardiologiczną było największe wśród pacjentów o najmniejszej skłonności do odwiedzenia kardiologa (ryc. 2). Względne zmniejszenie umieralności nie różniło się istotnie między kwintylami, przy wartościach 0,76, 0,79, 0,86, 0,85 i 0,80 dla względnego ryzyka zgonu odpowiednio w kwindzie jeden (najniższa skłonność) do pięciu (najwyższa skłonność) w porównaniu z pacjenci, którzy nie odwiedzili kardiologa (p = 0,66).
W analizie wrażliwości oszacowaliśmy wpływ kontroli na czynnik niezmierzony, taki jak stopień licealny, który mógł być obecny w dwóch trzecich populacji kohorty, mógł zwiększyć prawdopodobieństwo odwiedzenia kardiologa o 10 procent, oraz mogło być związane ze zmniejszeniem umieralności o 40% 28. Dostosowanie się do takiego czynnika zmniejszyłoby bezwzględną różnicę w śmiertelności pomiędzy pacjentami, którzy nie mieli wizyt u kardiologa z 3,7 procent do 2,8 procent, ale różnica ta pozostałaby znacząca. Aby ta różnica stała się nieistotna, zmienna nieobserwowana musiałaby być powiązana z 40-procentowym względnym wzrostem prawdopodobieństwa odwiedzenia kardiologa i 60% względnego zmniejszenia dwuletniego współczynnika umieralności.
Wśród pacjentów z nieporównywalnej kohorty, którzy odwiedzili kardiologa w ciągu pierwszych trzech miesięcy po wypisaniu ze szpitala, śmiertelność dwuletnia była nieznaczna, ale nie istotna, niższa dla osób, które również odwiedziły internisty lub lekarza rodzinnego, niż dla tych, którzy tego nie robili ( 11,5 procent vs
[więcej w: gabinet stomatologiczny warszawa, morfologia koszt, badanie kwasu moczowego we krwi cena ]
[patrz też: eskulap lekarze, korona tymczasowa cena, polmed ginekolog ]