Zorganizowana medycyna i ocena technologii – wnioski z Ontario ad 6

Akceptacja polityki pozwoli zaoszczędzić znacznie więcej pieniędzy, które byłyby wymagane, gdyby lekarze ogólnie przyjęli wytyczne zaproponowane przez CCCC. Według dwóch ich architektów, przyjęcie zaleceń CCCC doprowadziłoby do przyjęcia około połowy dorosłej populacji do systemu opieki zdrowotnej jako pacjentów z rozpoznanym zaburzeniem do obserwacji; do 25 procent dorosłych kwalifikuje się do leczenia uzależnień od narkotyków.16 Rząd Ontario zaakceptował zatem prawdopodobieństwo wzrostu krótkoterminowych kosztów, z perspektywą uniknięcia długoterminowych kosztów. Opinia OMA była taka, że ograniczenie było sensowne w świetle wątpliwych dowodów na korzystny wpływ obniżania cholesterolu na śmiertelność ze wszystkich przyczyn, brak jednolitych standardów laboratoryjnych i potencjalnej szkody przypisywanej leczeniu w dużym segmencie ludności. Pomimo troski sformułowanej w wytycznych i pomimo szczegółowej naukowej oceny dowodów w raporcie głównym, silne protesty pochodziły od badaczy akademickich zajmujących się lipidami17. Obietnica naukowa została obiecana, ale jak dotąd nie pojawiła się żadna uzasadniona krytyka wniosków. Bardziej wymowne są jednak skargi dotyczące procesu opracowywania i promowania wytycznych. Grupa zadaniowa została oskarżona o unikanie konsultacji z ekspertami w sprawie lipidów w ramach świadomej strategii generowania bardziej konserwatywnych i bardziej ekonomicznych wytycznych. Podejmowane są próby określenia zakresu, w jakim wytyczne wpłynęły na praktykę kliniczną – wyraźnie główny czynnik w próbach poprawy dyfuzji technologii.
Lekcje i problemy
W kontrolowanym przez rząd, centralnie finansowanym kanadyjskim systemie opieki zdrowotnej można oczekiwać rozsądnej kontroli nad wprowadzaniem nowych urządzeń i procedur. Każdy kanadyjski rząd prowincjonalny ustanowił procedury negocjacji ze swoim stowarzyszeniem medycznym, finansuje swoje szkoły medyczne i ma władzę bezpośredniej kontroli nad wydatkami. Niemniej ostatnie doświadczenia w Ontario z trzema wyłaniającymi się technologiami pokazują, że nawet w tak pozornie sprzyjających okolicznościach opracowanie i wdrożenie logicznej polityki klinicznej nadal stwarza poważne trudności.
Dzięki dostępności droższych środków kontrastowych natychmiast stało się jasne, że nie ma formalnego mechanizmu zajmującego się kwestiami naukowymi lub finansowymi. Ze względu na mniejszy dyskomfort u pacjentów i prawdopodobnie zwiększone bezpieczeństwo, radiolodzy i ubezpieczyciele wspierali wysiłki przemysłu farmaceutycznego w zakresie wprowadzania nowych leków. Nacisk na stosowanie LOCM został wzmocniony przez względy medyczno-medyczne, zainteresowanie ze strony mediów, a ostatecznie przez popyt publiczny. Żadna z zaangażowanych grup nie miała motywacji do opowiadania się za ograniczeniem, a nawet do proszenia o dokładniejszą ocenę proponowanej zmiany. Ministerstwo Zdrowia zostało uwięzione pomiędzy własnymi limitami budżetowymi a uzasadnionym zapotrzebowaniem szpitali na dodatkowe fundusze; istniało poważne ryzyko polityczne, ponieważ postrzegano je jako ograniczenie dostępności optymalnej opieki klinicznej
[patrz też: eskulap kamienna góra, witold kirstein, chód spastyczny ]